Jos van Kuilenburg- van Pelt

In mei van dit jaar (2018) bereikte de leden van De Leidsche Mondialen heel verdrietig nieuws, Jos van Kuilenburg- van Pelt was onverwacht overleden. Een groot verlies voor haar familie en de mensen die haar kenden, maar ook een verlies voor de kunstwereld van Leiden en omgeving, en ook voor de groep van De Leidsche Mondialen waarvan ze een actief en toegewijd lid was. In het vervolg van dit verhaal wordt duidelijk wat haar betekenis was en is, en welke sterke kanten ze als kunstenaar liet zien. Het verhaal is opgesteld met als basis de informatie die ik tijdens een interview met haar man, Kees van Kuilenburg kreeg. Daarnaast spelen de kunstwerken die ze nalaat natuurlijk een grote rol, en ik kan gelukkig ook putten uit een aantal ontmoetingen en gesprekken die ik met haar had.

Rond haar 17e jaar moest ze vanwege een vervelende ziekte (Tuberculose) naar een sanatorium in Soest, waar ze de tijd kreeg om haar artistieke loopbaan te beginnen. Ze leerde veel van mevrouw Weijers, een schilderes uit Emmen, die haar les gaf in pentekenen en olieverf schilderen. Bij haar opleiding in de jaren 70 voor buurthuiswerk bij de Leidse Jeugd Actie (LJA) leerde ze houtbewerken en solderen.

Jos is eigenlijk heel haar leven in beweging gebleven om haar techniek en vaardigheid verder te ontwikkelen. Eerst zette ze haar creatieve vorming voort toen ze de opleiding van activiteitenbegeleider volgde, een opleiding waar ze jarenlang plezier van had in haar werk. Ze leerde de beheersing van veel verschillende technieken en dat kan je terugzien in de veelheid van kunstvormen die ze met succes beoefende. Lees verder

De Kunstacademie

“Zo, we zijn hier bij elkaar voor de eerste les. Ik wil eerst even inventariseren wat jullie verwachten”. Er zitten een stuk of twintig nerveuze en stoer kijkende studenten bij elkaar, en een enkele dagen niet geschoren docent spreekt ze aan. Het blijft even stil, tot een meisje het woord neemt. “Ik denk dat we zullen leren schilderen, we zullen leren om mooi werk te maken, en onze eigen stijl ontwikkelen, en we zullen technieken leren en zo”. De docent barst in een luide lach uit, die echoot in het kale lokaal. “Die is goed, die is prachtig, zijn er nog meer die dat denken, mooi werk? Of zijn er ook nog andere verwachtingen?” Het blijft nu echt lang stil, het meisje heeft rode wangen gekregen, en kijkt niet meer op.Lees verder

De Schilderdocent door Gerben Ferwerda

Beste Gerben, als ik zo naar je schilderij kijk, mag ik een paar vragen stellen? Ja, goed. Ik wil je vragen, over welk deel ben je nu het meest tevreden? Over dat linkse stuk, met die donkere bergen, ja die zijn er goed uitgerold. Oh, ja, wel apart, dat wel. En waar ben je niet zo tevreden over? Over het midden, daar liep ik vast met de kleuren en schaduwen in het water. Oh, je wilde schaduwen maken. Mag ik nog wat vragen? Jawel. Wat is eigenlijk je plan, wat wil je uitdrukken? Nou, dat weet ik niet. Ik ben nu in de fase dat ik wat aanrommel. Laat me maar, ik kan ook alles nog overschilderen. (Enzovoort, zo kan het gaan op een les). Op de kunstacademies gaat het natuurlijk anders. Met opdrachten, en thema’s en zo. Lees verder

Beroemde mensen schilderen ook. Vals Spel?

Elke maand is er wel ergens een bekende Nederlander te zien die is gaan schilderen. Ik noem maar even, Jeroen Krabbe met zijn Late Licht, Herman van Veen met Anna3, zeefdrukken van Viola Holt en de tomaat van Ruud de Wild. (Om maar niet te spreken van Bush junior, een BA-er). Hoe moet je dat bekijken, want het lijkt gemakkelijk te gaan voor een BN-er. Je naam is gevestigd. Niet omdat je langzaam, zwoegend via de kunstacademie eindelijk iets maakt dat de aandacht trekt, een grens verlegd of een talent etaleert. Lees verder

De beroemde schilder

Ik wil het even met u hebben over de beroemde schilder. Niet over mijzelf dus, ook niet over bekende Leidse schilders van nu, maar bijvoorbeeld over een Monet of een Rembrandt. Dat waren destijds schilders die zich in het leven konden redden met hun werk, die veel werkten in opdracht en die een eigen atelier hadden met leerlingen. Denk ook aan Dali, die een hele reeks mensen voor zich had werken. Ik wil het zelfs hebben over Van Gogh of over Mondriaan. Wat ze allemaal gemeenschappelijk hebben, is dat ze ook een keer zijn begonnen met schilderen. Dat ze molens of landschapjes schilderden, om te oefenen, of gewoon om even iets anders te doen dan waar ze goed in waren. In de tijd dat ze leefden werden die kladjes in een hoek gegooid, Lees verder

Kunst of Kitsch?

Kunst of Kitsch?

Kent u Joseph Klibansky? Ik hoorde op de radio iemand die helemaal dolenthousiast was van zijn werk. Dus krabbelde ik op een papiertje al rijdend (ik zat in de auto) zijn naam op een papiertje, en sloeg thuis aan het googelen. Ik was wel even perplex. Wat een imponerende beelden! U ziet het zelf. Hij vertelt in de NRC dat de hele familie in Amsterdam nu meewerkt aan zijn kunstbedrijf. Hij maakt ook kunststof beelden, bijvoorbeeld parende schildpadden, of een kosmonaut die een kruis op zijn rug draagt. Fantasie genoeg. Maar….Lees verder

Installaties en meer

De installatie

 

Ik ben echt helemaal gek van kunst, en alles wat daarvoor doorgaat. Uit het museum niet weg te slaan, laat ik me ook verleiden tot de gekste capriolen om maar tot de ziel van kunst door te dringen. Een voorbeeld: een tijdje geleden in een Haags museum, schuifel ik een donkere zaal binnen, waar ook al heel wat andere mensen blijken te staan.

Ineens floept het licht van een projector aan en ik zie een hazewindhond met een roze geverfde poot door een park rennen. Het blijkt een Duits park te zijn, in Kassel, een stem legt alles uit, of ook weer niet want het verhaal heeft soms echt niks met de beelden te maken. Als ik een betere plaats wil bemachtigen in het donker struikel ik over een paar uitgestoken benen, maar uiteindelijk kom ik toch op een plek waar licht en geluid me goed bereikt.

Er komt ook een verrot houten beeld op het scherm, Lees verder

De Kunstpartij

Ik maak me zorgen, en dat gaat dit keer over de kunsthandel, en daarom moet er een kunstpartij worden opgericht. Er zijn op de wereld miljoenen ijverige kunstenaars, die nauwelijks een droge boterham verdienen. Denk aan al diegenen die mooie aquarellen maken, van zeegezichten en van bospartijen. Ook zijn er perfecte portretschilders, die op verzoek een prachtig lijkend schilderij maken. Er worden nu meer en mooiere schilderijen gemaakt dan in de hele 19e eeuw bij elkaar. In elk geval mooi Lees verder

portret-paul-de-leeuw-door-twan-de-vos

Schilders en trucs

Ik vind het prachtig! Sterren op het doek. U kent het wel, dat programma waar BN-ers zich laten vereeuwigen door min of meer bekende schilders. Het is fantastisch, zo’n schilder kijkt even, maakt een paar schetsen, en komt een paar weken later met een gaaf, heel precies lijkend portret aanzeilen. De oh’s en ah’s zijn niet van de lucht, en de BN-er mag één van de drie mee naar huis nemen, soms echt geen gemakkelijke keuze.

Paul de Leeuw (de foto is van de website van Twan de Vos, die het winnende portret maakte), Neelie Kroes, Ron Brandsteder en vooral Mart Smeets zijn bekende voorbeelden. Maar ik heb me pasgeleden laten vertellen dat het heel anders gaat!! De schilders nemen foto’s, en die Lees verder